It Nijs

Concert NIHZ in Kerkje Kortehemmen

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op zondag 23 februari 2014 14:10 Geschreven door TdB dinsdag 08 maart 2011 23:51

Duo NIHZ, Joodse muziek in kerkje Kortehemmen

Koud en regenachtig was het, die winterse zondagmiddag 27 februari. Maar het was weer volle bak in het kerkje van Korthemmen. Volgens de spreekstalmeester niet vanwege het slechte weer maar vanwege het bijzondere concert wat we te horen kregen. Van een duo wat “Joodse muziek” zou spelen met de afgekorte naam “Niet In Het Zwart”. Een naam die gitarist Bobby Rootveld en blokfluitiste Sanna van Elst hebben gekozen om aan te geven dat zij niet in het bij klassieke musici gangbare zwart gekleed willen gaan. Dit schept volgens hen een afstand naar het publiek terwijl zij die juist willen overbruggen.

 

 

Wie anderhalf uur uitbundige volksmuziek had verwacht kwam van een koude kermis thuis, de muziek was meest ingetogen soms tegen verstilling aan. De gefluisterde en gezongen  versie van “Amsterdam huilt” vond ik de meest indringende die ik ooit gehoord heb. Heel persoonlijk werd het ook in “Samson’s tune” waar een compositie op basis van een familiefluitje werd gespeeld. Het familiefluitje deed dienst als herkenningssignaal wanneer de grote familie van Bobby ging wandelen in de winkelstraten van hartje Amsterdam. Was er iemand kwijt dan floten de familieleden het familiefluitje als oproep en herkenningssignaal. Handig in een familie die voor de oorlog uit meer dan honderd leden bestond! Na de oorlog kwamen er van de weggevoerde familieleden maar een paar terug. Het fluitje wordt nog steeds in de familie gebruikt, behalve door Bobby, want die kan niet fluiten!

 

De oorlog werd ook prominent hoorbaar in S’Brent van de componist Gebirtig. NIHZ schuwt het niet om klassieke muziek modern te bewerken en met percussie of andere klanken de muziek meer uitdrukking te geven. Dat leunt soms bijna tegen experimenteel aan. Sanna trekt af en toe een blokfluit uit de kist die ik nog nooit gezien heb, er klonk er zelfs één als een accordeon! De vrolijke en uitbundiger composities hadden vaak een Spaanse of Zuid-Amerikaanse achtergrond. Bobby kan dan voluit spaans klassiek op de gitaar gaan. Af en toe hoorde je wat klezmer of volkswijsje door de muziek heengevlochten. Ik vond het een boeiende muzikale middag, de moeite waard.

 

De Vrienden van het Kerkje van Kortehemmen hebben ook de komende tijd weer een weer een gevarieerd programma! Meer fotos van aktiviteiten.

 

IJsclub krijgt schilderij

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op woensdag 09 maart 2011 00:10 Geschreven door TKB zaterdag 18 december 2010 15:46

IJsclub ‘Foarút’ Boarnburgum krijgt schilderij cadeau. 

Het atelier van de kunstschilder Wieger Lindeboom ligt aan de ijsbaan van Boornbergum. Sinds vorig jaar wil het met zijn schaatsenrijden niet meer lukken. Steeds na een paar rondjes teleurgesteld naar huis. De schilder gaat dan over op wat hij nog wel kan en dat is best veel. Hij kan schetsen, fotograferen en dat levert inspiratie op en indrukken van intens ‘ijsplezier’. ‘Ik beleef een intens genoegen aan het kijken naar de schaatsers’, aldus Lindeboom. In het dagelijkse leven is hij leraar v.m.b.o. en maakt hij de kinderen dagelijks mee en heeft zodoende inzicht in wat hen bezighoudt. Ook met de zorgen en het verdriet van veel kinderen leer je mee omgaan. ‘Het is dan zo mooi om diezelfde kinderen op het ijs te zien en te zien hoe ze boven zichzelf uitstijgen. Eerst zijn er die aarzelende slagjes die dan overgaan in ‘streekjes’ en dat worden er steeds meer tot het moment dat ze echt beginnen te schaatsen. Prachtig om te zien’.
 
‘Vorig jaar heb ik een meisje gefotografeerd, ze deed haar eerste slagen heel aarzelend maar gaandeweg kwam er meer soepelheid in haar slagen. Het moment dat ze een beetje met haar heupen begon te zwieren heb ik vastgelegd. Het heeft als achtergrond gediend voor een schilderij van Jan Uitham’. Het is de studie voor dit portret die nu in het bezit is van IJsclub ‘Foarút’. ‘Het hangt nu op de juiste plaats’, aldus Lindeboom.’Het schilderij keert terug naar de oorsprong, namelijk de ijsbaan.

‘Met deze gift wil ik al die noeste werkers van de ijsclub eren. Men beseft niet half hoeveel werk er verzet moet worden om een dergelijk grote baan goed te prepareren. De muziek, het geluid van de schaatsers, het lachen van kinderen, het maakt alles tot een groot feest. Lindeboom is regelmatig te vinden op de baan. Hij is dan aan het fotograferen en inspiratie aan het opdoen. ‘Ik heb grote plannen met deze club. Ik wil in de toekomst nog eens een tentoonstelling organiseren over de schaatsvreugde. Ik wil de mensen naar zichzelf laten kijken door mijn ogen’.

Het werk van Wieger Lindeboom is vanaf 15 december te zien in museum ‘Swartwoude’ in Buren. Hier kunt u veel landschappen en surreële voorstellingen en enkele portretten bewonderen. Al vele portretten heeft Lindeboom gemaakt. O.a. Tiny Mulder, Jan Uitham, Feitze Boomsma zijn door hem op portret gezet. ‘Je moet je specialiseren, ik weet waar mijn kracht ligt en dat is het portret’.

Wieger Lindeboom (rechts) overhandigt het bestuur van IJsclub ‘Foarút’ het schilderij met de titel: 'IJsgesprek'

Vlnr. Fedde Kingma, Tjeerd Knol, Piet Binsma, Anne de Boer, Berend de Kleine en Wieger Lindeboom.

Niet op deze foto de bestuursleden van IJsclub ‘Foarút’: Klaas Heidstra  en Klaas Zijlstra en de dames Ans Wiegersma en Truus Wemer.

Is de IJsbaan open? Lees het  hier !

   

Schokker Aaltje vertelt.... en zingt!

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op maandag 22 november 2010 10:03 Geschreven door TdB zaterdag 20 november 2010 23:32

Als man alleen naar een avond van een Vrouwen van Nu /BvPF. Het lijkt wat vreemd maar het onderwerp vond ik interessant genoeg om het er maar op te wagen. Schokker Aaltje komt van het voormalige eiland Schokland in de Flevopolders en dat is een interessant archeologisch gebied. Jaren geleden zijn er opgravingen gedaan en kwamen er van plantaardig materiaal gemaakte visfuiken uit de prehistorie boven de grond in haast perfecte staat. Bijna nergens was zoiets bewaard gebleven maar omdat Schokland voor het ontstaan van de Zuiderzee (800-1000) al aan een riviertje lag en daarna natuurlijk in zee is dit altijd vochtig gebleven en dus bewaard. Er is dus eeuwenlang gevist in dit gebied, eerst in zoet, daarna in zout water. Een ramp in 1825 bracht in de 50 jaren van de 19e eeuw het einde voor Schokland en bijna voor de Schokkers. Maar daarvoor gaan we terug naar Aaltje....

In het eerste deel van haar verhaal brengt ze ons terug naar het visserseiland, bekeken door de ogen van haar overgrootmoeder Jannetje. Ze vertelt over het leven op het eiland in de eenvoudige houten eenkamerhuisjes. Waar de kinderen op een vlondertje onder het dak sliepen en iedereen met de handen uit 1 pan at op de tafel. Een pan meest gevuld met aardappels, als het er was groente (meestal kool) en natuurlijk vis! Vis werd elk weekend binnengebracht door de mannen en oudere jongens nadat ze de week op zee waren geweest. En na of tijdens elk verhaal komt er wel een liedje, soms vrolijk, soms zo droevig dat het publiek geraakt is. Zo worden wij door het leven van Jannetje gevoerd, hoe ze opgroeit en trouwt, haar goede en slechte tijden.

Ook heeft ze het over de hoogtijdagen in het dorp, als er kermis is. Niet zoals op het vasteland met draaimolens en apperaten. Nee, met spelletjes, eten, drank en een hoop gezelligheid in het het dorp. Ze vertelt hoe dit vreemde boten aantrekt van Urk, Volendam en verder met allerlei jongvolk en hoe de meisjes van het dorp ingeprent wordt op te passen. En over de "vrij-plaats" bij de vuurtoren, waar je even alleen kan zijn. Leuke anekdotes heeft ze over de kleding van toen: de mannen droegen broeken met een grote klep met knopen aan de voorkant, de "klepzeikers" en de vrouwen onderbroeken die we nu misschien pikant zouden vinden! Maar ze vertelt vooral de praktische noodzaak van al deze in onze ogen rare zaken.

Na de pauze gaat het verder over hoe het einde zich aankondigde met de stormramp van 1825 die in heel Nederland ver landinwaarts huishield. Drie dagen lang spoelde de zee over het eiland, van 3 tot aan 5 februari, er vielen er dertien doden en niemand hield het droog. Veel huisjes spoelden weg of hadden schade en wat erger bleek, de kadebeschoeiing van het eiland was zwaar beschadigt. Het eiland had na een tijdje geen zoet drinkwater meer, alleen regenwater moest de nood lenigen. Er zijn in deze periode veel choleraslachtoffers gevallen. Na meer dan 25 jaar taaie overleving door de Schokkers werd het eiland in 1859 op koninklijk bevel ontruimd. De Schokkers vertrokken overal naar toe om nooit meer terug te keren. Jannetje ging naar Kampen waar ze trouwde met een Schokker, ze woonde in een heropgebouwd Schokker huisje.

Verwonderlijk is het dat nu, nadat er al meer dan honderd jaar niemand meer op het voormalige eiland woont, er familes zijn die zich nog steeds Schokker voelen en  de verhalen en liedjes laten herleven. Ik en ongeveer veertig gezellige Vrouwen van Nu vonden het een boeiende en ontroerende avond, die 17e november 2010! Dus als ik weer zo'n interessant onderwerp op de agenda voorbij zie komen twijfel ik niet..

(verder lezen over Schokland)

NB: ik vond een kaart waarop de landerijen tot aan Drachten (!) waren ondergelopen, dat ga ik verder uitzoeken.

   

Stratenvolleybal!

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op dinsdag 09 november 2010 10:12 Geschreven door TdB vrijdag 03 september 2010 23:11

Op de Kampslach was het weer een drukte van belang. Jong en oud, getraind en ongetraind stond elkaar aan het net visjes af te vangen! Het aantal teams viel wat tegen, de hoeveelheid lol was echter weer groot: Fotos!
   

Beeld onthuld in stilte

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op woensdag 14 april 2010 21:31 Geschreven door TdB woensdag 14 april 2010 20:55

Boornbergum is een mooi beeld/zonnewijzer rijker. Sinds woensdagmiddag 14 april 2010 prijkt voor ons Dorpshuis een beeld met de titel: "Het gaat om de mensen". De gemeente Smallingerland sluit hiermee de dorpsvernieuwing af. Boornbatsers moesten de onthulling uit de krant vernemen, Dorpsbelang ontving vorige week een berichtje. Er waren dan ook nauwelijks dorpelingen te bekennen (dus maar snel wat fotos gemaakt!). De strekking van de titel van het kunstwerk lijkt de gemeenteambtenaren en wethouder volledig ontgaan. En de dorpsvernieuwing afgesloten? Als ik de diskussie over de verkeersveiligheid beluister nog lang niet!

Kijk voor een impressie: Foto Galerij

   

Pagina 10 van 11

Copyright © 2017 Boornbergum - Kortehemmen. Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software vrijgegeven onder de GNU/GPL Licentie.