It Nijs

Omarm en heb lief, elk kind heeft daar recht op.

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op vrijdag 22 november 2013 20:00 Geschreven door TKB zondag 06 oktober 2013 20:10

En daar sta ik dan. Na een reis van 8 uur sta ik op het vliegveld van New Delhi. Het voelt alsof ik weer thuis ben. Thuis is daar waar je wiegje stond en dat is ook zo. In dit grote land India, India mijn geboorteland, hier stond mijn wieg. En nu 30 jaar later ben ik weer terug. Het is een gevoel wat ik niet kan omschrijven. Het voelt heel vreemd. Hoe lang heb ik naar dit moment toegeleefd en nu ik hier ben, ben ik bang. Bang voor wat er de komende dagen allemaal aan mij voorbij zal komen. Wat heb ik voor verwachtingen en verlangens in dit land? Waar heb ik aan gedacht in mijn voorbereidingen hier naar toe, wat wil ik graag zien en welke mensen zou ik graag willen ontmoeten.

Er zit een lijstje in mijn hoofd. Er staat niet zoveel op dat eigenlijk zou ik het zo kunnen onthouden... Op de eerste plaats: De stad waar ik ben gevonden. Ja, ik ben gevonden in de stad Nagpur. Mijn moeder in India heeft mij op straat achtergelaten. Ik ben een vondeling. De mensen die mij hebben gevonden, hebben mij naar Bal Ashraya, een tehuis voor weeskinderen gebracht. Als we dat willen bekijken moeten we van New Delhi naar Nagpur ongeveer 1000 km, verder reizen. Dat zullen we, omdat dit een grote afstand is, met het vliegtuig doen, om daarna weer terug te keren naar New Delhi. In deze plaats staat het tweede tehuis waar ik 5 maanden ben geweest omdat ik toen voor adoptie in aanmerking kwam. Ook dat staat op mijn lijstje. Dan is er nog een derde wens en dat is om mijn verzorgsters, Sunelle De en Misses Wilkensen, van die tehuizen te ontmoeten. Beiden hebben nu een leeftijd waarop ze niet meer werken. En verder? Ja, een henna-tatoe en dan zien we wel wat er verder op mijn pad komt.

 

De reis naar India, samen met Rutger, Marcus en mijn moeder werd georganiseerd door Anneke Prenger van Namasté Reizen, voorheen Wereldkinderen. Zij doet dit al vele jaren deze zogenoemde ‘Rootsreizen’ voor geadopteerde kinderen uit India. Want na 11 maanden in India mocht ik naar mijn adoptiestiefouders in Nederland. Friesland wel te verstaan en ik woonde tot mijn 7e jaar in Bakkeveen om dan met mijn moeder te verhuizen naar Boornbergum. Een donker meisje in het Friese land die wel Fries praatte maar er voor de andere kinderen in het dorp wel heel vreemd uitzag. In Boornbergum was ik het enige donkere kindje en veel kinderen hadden daar wel moeite mee. Ze plaagden mij graag. Dat vond ik niet leuk. Nu denk ik dat ze zelf niet hebben geweten waarom en vertaalden ze dat in hun schelden dat mijn kleren – schoenen en haren stom waren. Mijn moeder zei dan altijd tegen mij: ’Ze zijn jaloers op jou omdat je zo’n mooie kleur hebt.’ Soms had ik helemaal geen zin om naar school te gaan. Ik was dan ziek en zo vreselijk bang voor de andere kinderen op school. Maar mijn moeder was de baas en ik moest naar school. Mem, mijn moeder die veel voor mij betekent en door wie, denk ik, ik ook nooit gedacht heb aan een andere moeder die in India leeft. Nooit ben ik er mee bezig geweest om te weten wat voor ouders ik in India had, en nu, vandaag de dag, nog niet. Mijn moeder Aukje is voor mij alles en zij heeft mij gemaakt zo als ik ben en wie ik ben. Eigenlijk zijn zij en ik hetzelfde. Ik vind dat ik veel dezelfde karaktertrekken heb als zij. Wel heb ik er als kind over nagedacht of ik misschien broertjes of zusjes zou hebben. In India is het voor geadopteerde kinderen heel moeilijk om de biologische familie terug te vinden. Nadat de biologische moeder afstand heeft gedaan van haar kindje wordt haar anonimiteit beloofd. Dit houdt in dat deze belofte stand houdt en dat het haast onmogelijk is om de biologische moeder terug te vinden. Van mijn biologische familie weet ik dus niets en kon toen Naïma, onze dochter werd geboren in het ziekenhuis ook niet de vragen beantwoorden over wat voor erfelijke ziekten bij mij in de familie voor komen. Dat was toen wel een beetje pijnlijk.

 

Van mijn eerste levensjaar in India is er geen dossier. Met archiveren is men in 1982 begonnen en ik ben in 1980 geboren. Toen ik in het tehuis in Nagpur was heb ik daar nog eens naar gevraagd. Het tehuis waar ik de geur herkende. Deze was mij na 30 jaar zo vertrouwd. Ook het wiegje wat daar stond was een zelfde waar ik een foto van heb als ik daar in lig te slapen. Het was niet meer een tehuis voor weeskinderen. Het gebouw wordt nu gebruikt als school voor 380 kinderen en voor kinderopvang voor kinderen van 3 tot 6 wanneer de ouders werken. Sommige van de schoolgaande kinderen wonen daar ook en anderen gaan na schooltijd naar huis. De zware koffer met de baby- en kinderkleertjes die we van vrienden en familie hadden gekregen hebben we daar achter gelaten. Het tehuis in Nagpur en ook het tehuis in New Delhi is een project van de Stichting SSG (Shishu Sangopan Grisha). Deze wordt geleid door Jim De (Himadri De), de zoon van een van mijn verzorgsters. Net als het project in Jabapur waar 15 mensen wonen. Sinds 1979 houdt deze organisatie zich bezig om voor weeskinderen duurzame oplossingen te vinden door middel van adoptie. Sinds die tijd zijn er in Nederland meer dan 3000 kinderen geadopteerd. Velen van hen zijn later gaan kijken in India, net zoals ik nu met nog 8 andere ‘kinderen’, waar onze reis door het leven is begonnen. In latere tijden kwamen en verschillende andere programma’s bij zoals scholen en het beroepsonderwijs voor vrouwen en meisjes. Zij volgen cursussen zoals: handwerken, schilderen – hennazetten – persoonlijke verzorging of kapster en schoonheidsspecialiste. Zo hebben zij een kans op een goede baan of kunnen een eigen bedrijf starten. Door een tekort aan fondsen was het niet meer mogelijk het weeshuis voort te zetten en is met zich bezig gaan houden in het CYM-netwerk ( Child You and Me / kind in gevaar) in de stad New Delhi, waar opleiding en ontwikkeling wordt bijgebracht aan managers en medewerkers van verschillende organisaties die betrokken zijn met de zorg van kinderen in moeilijke omstandigheden. Daar doet uit blijken dat de levensomstandigheden van kinderen die op straat leven en in sloppenwijken wonen, verbeteren. Tijdens de rondreis die wij maakten met een bus door de hoofdstad zagen wij kinderen bedelen bij de stoplichten wanneer taxi’s stilstaan met voornamelijk toeristen. Mensen slapen onder een dekzeil op straat en het afval wordt op straat gegooid en niet opgeruimd. Los lopende honden die er beter uitzien dan de kinderen en het ongedierte wat op afval af komt. Ratten krioelen door dit alles heen net als de varkens die zich tegoed doen aan dit afval. Maar ook de in het wild levende kleurrijke vogels. Papegaaien met prachtige kleuren.

 

 

In de hoofdstad New Delhi leven ongeveer 18 miljoen mensen. Dat zijn meer inwoners dan Nederland telt. Dit is een schatting want mensen die in de sloppenwijken leven of op straat en geen vaste verblijfplaats hebben, zijn hier niet in meegeteld. In het land India leven meer dan één miljard mensen. Zoals blijkt uit onderzoek wat er is gedaan zijn er in New Delhi een paar miljoen huishoudens waar geen zekerheid van overleven is en daarvan zijn de kinderen de laatste die steun van de overheid krijgen. Deze kinderen wordt nog altijd het basisrecht van onderwijs, gezondheidszorg en levensonderhoud onthouden wat hun lichamelijke en geestelijke ontwikkeling stagneert. Kinderen van nog geen 12 jaar worden bloot gesteld aan drugsgebruik, seksuele en lichamelijke mishandeling. Ouders weten niet beter en het ontbreekt hen aan geld. De overheid van India kent wel een wet die er voor moet zorgen dat er gratis onderwijs en diensten zijn maar veel mensen weten niet hoe of ze daar gebruik van kunnen maken. Meestal omdat ze zelf geen opleiding hebben genoten zien ze het nut daar niet van in. Ze vinden dat bedelen op straat ook geld verdienen is en dat dat beter voor de familie is dan naar school gaan. Eigenlijk moesten ze zich realiseren dat het volgen van onderwijs de directe inkomsten verlaagd maar wel zorgt voor een goede baan en een betere toekomst. Zo komen er in het tehuis in New Delhi ook kinderen van 12 tot 16 jaar die niet goed kunnen lezen en schrijven. Ze hebben behoefte aan echte steun. Ook is het van groot belang de ouders bewust te maken van deze noodzaak. De kinderen krijgen les over gezond eten, gezondheidsrisico’s en algemene en persoonlijke hygiëne. Ook krijgen ze medische zorg en medicatie wanneer dat nodig is. Ze leren er de Engelse taal en bezoeken universiteiten en bedrijven en zelfs het leger om op deze manier kennis te maken met verschillende beroepen.

 

In het tehuis in New Delhi zou ik mijn verzorgster ontmoeten. In ieder geval één, Misses Wilkensen. Dat Sunelle De aanwezig zou zijn vertelde Anneke Prenger zou wel moeilijk zijn omdat zij een reis van 34 uur moest ondernemen om daar te komen. Ik was nerveus, noem het maar stress. Ik heb een foto waar ik, als baby, samen met haar op sta. Deze foto hangt bij ons in de woonkamer. Groot was mijn blijdschap toen de deur open ging en zij met uitgestrekte armen naar mij toekwam en zei: “My child is back home”.  Dat ze die hele lange treinreis voor mij had ondernomen en om haar te voelen dat heeft mij heel veel gedaan. 30 jaren was ze ouder geworden maar uiterlijk helemaal niets veranderd. Er was een groot welkom voor ons. Een soort van ‘zegening’, een welkom thuis. We werden met rozenblaadjes besprenkeld en kregen een krans om met oranje bloemen. Dat was een krans van echte bloemen en heel erg zwaar. Ook een grote rode stip op het hoofd hoorde daarbij. Later op de dag zijn we met elkaar gaan eten. Naar een Chinees restaurant. Het meeste eten in India vond ik te pittig hoewel er wel rekening werd gehouden met de westerse eetgewoontes. De vruchten en de vruchtensappen waren heerlijk en ook waren er gebakken aardappelen met sla te krijgen. En ...... Op de vensterbank achter ons daar liep een muis. Dat was daar heel gewoon.

 

Shishu Sangopan Griha (SSG) is dus een organisatie die werkt met kinderen met een achterstand in New Delhi en heeft ook een vestiging voor gezondheidszorg in Jabapur waar mensen wonen met een handicap.  Deze kinderen hadden daardoor nooit de kans om voor adoptie in aanmerking te komen. 10 van hen zijn zwaar lichamelijk gehandicapt. De jongste is 6 jaar en de oudste 30. Ze zijn na hun geboorte in de steek gelaten. Sommigen van hen zijn helemaal verlamd. Dan zijn er nog 5 meisjes. Ook verlaten toen ze nog baby waren en naar alle gedachten omdat ze een meisje waren achtergelaten in gezondheidscentrum Karuna. In dit tehuis is een pleegmoeder voor de meisjes. Een echte moeder voor deze meisjes, die zelf ook een dochter heeft en door haar man in de steek is gelaten. Overdag gaan ze naar school. Er is voldoende personeel om voor de bewoners van Karuna te zorgen.

 

Bij dit tehuis is een kleine boerderij waar ze onder anderen hun eigen groenten verbouwen. Rutger en ik mochten een geldelijke gift doen uit naam van de Oudejaarsploeg van Boornbergum voor de aanschaf van geiten. Zo hebben ze niet alleen melk voor de mensen van Karuna maar kunnen ook jaarlijks geiten verkopen voor het vlees. Ik heb in korte tijd zoveel beleefd en zo heftig, dat ik van plan ben om in februari 2014 nog eens af te reizen naar India. Deze keer alleen en met de ervaringen van deze reis. Voelen dat het niet een droom is geweest, want zo voelt het soms. Maar hoe mooi was het om samen met Rutger langs al de marktkramen te lopen, grote supermarkten waar geen nee te koop was te bezoeken. Souvenirs te kopen. Samen in een riksja waarbij we medelijden hadden met de fietser. Een klein tenger mannetje die met onze fooi heel erg blij was. Al die lieve mensen te leren kennen van het hotel en die heel erg vriendelijk en attent naar ons waren. Wat was het heerlijk om met mijn moeder en Marcus daar in dat verre India te zijn. Maar ik zie er naar uit om nu alleen te gaan.

 

Hadden we deze keer kinderkleertjes meegenomen dan wil ik nu graag voor de scholen daar schrijfgerei zoals kleurpotloden en viltstiften meenemen. Ik kan er een koffer van vol mee hebben want de warme kleren trek ik aan en de zomerkleren die bijna niets wegen doe ik in de koffer. Dus ruimte genoeg. Dus wanneer jullie mij daarin willen helpen/steunen, en dat zou geweldig zijn, heel graag!

Prathiba Klaibeda – Duursma.

 

(gepubliceerd in de Boarnhimster Bining september 2013 in de Friese taal.

Tekst en Nederlandse vertaling TKB)

 

Ondernemend Bombats!

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op vrijdag 22 november 2013 20:01 Geschreven door Tonni de Boer vrijdag 20 september 2013 21:03

   

Bakker vertrekt! Definitief?

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op dinsdag 22 oktober 2013 20:26 Geschreven door Tonni de Boer vrijdag 30 augustus 2013 22:05

Wie dacht dat mensen toch wel enigzins verknocht zouden zijn aan onze eeuwenoude Dorpen kwam vanavond van een koude kermis thuis! Zelfs diegenen waarvan je verwacht dat ze het meeste gehecht zouden zijn aan ons mooie plekje omdat ze hier hun brood verdienen lichten zonder aarzelen hun hielen bij de eerste gelegenheid. Dat bleek vanavond: Befaamd brood en banket en ook koekje-bakker Siemen de Boer aarzelde niet toen hij gelegenheid zag om met vrouw en familie en al te vertrekken, nota bene in een luchtballon!

 

 

 

Het leek een onschuldige demonstratie barbequeen met een gigantische gasbrander onder een grappige bolle partytent maar daarna ontpopte het gebeuren zich razendsnel tot een heuse emigratie! Vrouw en ouders werden ingeladen en zogauw het mogelijk leek liet men de verblufte toeschouwers onder zich. Vanuit de snel stijgende ballon maakte Siemen in de verte nog een gebaar wat het meeste leek op: "het maakt niet uit waar naartoe"!

 

 

 

 

 

Het geeft te denken  dat zelfs aan de vooravond van het spektakel "Gein op het plein" mensen, waarvan je denkt dat ze zich in het midden van onze gemeenschap bevinden, blijkbaar zonder enige twijfel huis en goed achter zich laten om hun geluk in ongetwijfeld haveloze toestand elders te beproeven.

In plaats van ongeremde vrolijke gezellige lol met zijn allen zou het misschien beter zijn het doel van "Gein op het Plein" af te stemmen op deze tijden. Nadenken en stilstaan bij krisis en de wanhoop zou het motto moeten zijn. Natuurlijk blijven we hopen op een ommekeer bij onze befaamd brood en banket en ook koekje-bakker, en zullen we een vroegtijdige terugkomst verwelkomen. Maar de vraag blijft: hoe nu verder???

   

Samenloop voor Hoop - verslag van een 24 uurs loop

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op vrijdag 30 augustus 2013 23:14 Geschreven door HK dinsdag 25 juni 2013 21:15

21 en 22 juni was het eindelijk zover, met ons team de Walking Talkies zijn we 20.00 uur s’avonds gestart met de 24 uursloop voor het KWF. Nadat de indrukwekkende en emotionele openingsceremonie was gestart met de ereronde van de survivors, onder luid applaus van de mensen aan de kant, zijn Tineke en Tamara begonnen aan 2 uur lopen. Deze meiden hebben een Aktie gehouden waarbij ze ca. 40 taarten hebben verkocht voor € 4,00 per stuk!

 

 

Om 22.00 uur waren Thea O. en Petra aan de beurt en na een gezellige borrel  en de indrukwekkende kaarsenceremonie, waarbij we stil stonden bij al die lieve mensen die de strijd tegen kanker zijn verloren of nog strijden, zijn om 24.00 uur Hieke en Anneke gestart. Jannie en Thea B. zijn om 2.00 uur gaan lopen en werden om 4.00 uur afgelost door Tamara en Kitty, hoewel het best zwaar is om 2 uur te lopen ging het prima. Joanna en Lutske begonnen om 6.00 uur hun tocht en toen ik om 7.00 uur bij iemand anders op het terrein 2 kopjes koffie had gekregen zodat ze weer wat energie hadden om door te lopen was het tot 8.00 uur geen probleem meer.

 

 

Bina en Gretha waren er helemaal klaar voor en zijn om 8.00 uur met hun 2 uur begonnen en natuurlijk werden ook zij door ons aangemoedigd om door te gaan alhoewel dat voor niemand een probleem was. Nadat Sibbelina en Wieke even op het terrein bij de kraampjes hadden gekeken was het voor hen ook zover om te gaan lopen, om 12.00 uur waren zij klaar en stonden Arie en Stefan in de startblokken om te beginnen, inmiddels was het weer een stuk slechter geworden en moesten de poncho’s tevoorschijn komen al wilden deze kanjers deze niet gebruiken, we moesten deze mannen van de baan halen want ze wisten van geen ophouden.

 

 

 

Helma en Nienke begonnen om 15.00 uur aan de loop van 1 uur maar eerlijk gezegd was dat voor ons best zwaar, wij waren immers al constant in touw, Joanna had best medelijden en wou nog wel even lopen voor mij. Om 16.oo uur kwamen de clowns Jannie, Miranda en Nynke op de baan, door weer, wind en drek bleven ze lachen en plezier maken en voordat ze het wisten was voor hen de 2 uur ook om, het einde van de 24 uur was in zicht en wij begonnen de vermoeidheid ook te voelen. Femmy en Alma waren het sluitstuk van de 24 uur en ook zij waren van plan om de 2 uur op een gezellige en vrolijke manier te volbrengen.

 

 

Om 19.00 uur gingen de mensen die zin hadden om verder te wandelen door en om 19.30 liepen we met alle teams en de drumband voorop het laatste half uur, we kregen van de organisatie allemaal een roos en onder luid applaus was het 20.00 uur en was de Samenloop voor Hoop voorbij. We hebben met zijn allen en dat waren meer dan zestig teams, € 74,500,- opgehaald voor het onderzoek naar kanker.
Als ik dit zit te typen wordt ik weer emotioneel omdat het zo bijzonder is dat er 20 lieve mensen voor ons hebben gelopen!!!!! Het was een bijzondere, emotionele 24 uur die we niet hadden willen missen. Wij willen iedereen die op welke manier dan ook heeft bijgedragen aan dit enorme bedrag bedanken. Cafetaria De Bikker en  Bakkerij Baarsma speciaal voor de sponsoring van de Walking Talkies, en natuurlijk de WALKING TALKIES ZELF!!!!!!!!

BEDANKT!!!! , Helma en Nienke.

 

Voor en tijdens de Samenloop zijn loten verkocht, heb jij een prijs gewonnen? Kijk hier voor de uitslag van de trekking!

   

Buurtvolleybal!

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op vrijdag 30 augustus 2013 23:17 Geschreven door TdB vrijdag 31 mei 2013 22:07

 

Er waren veertien teams in de competitie en het was leuk te zien dat er veel jonge jeugd voor het eerst meedeed. Verder was het natuurlijk als vanouds: verbijsterende sportieve prestaties werden afgewisseld met dolkomische situaties en daar kwam gelukkig weer menigeen naar kijken! Uiteindelijk was het vooral beregezellig. Meer foto's in de galerij!

   

Pagina 5 van 11

Copyright © 2017 Boornbergum - Kortehemmen. Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software vrijgegeven onder de GNU/GPL Licentie.