It Nijs

Trefpunt organiseerde

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op woensdag 27 augustus 2014 20:30 Geschreven door TdB woensdag 12 februari 2014 23:14

Spannende 4e MOS Driebanden Kampioenschap in t’Bynt


Op zaterdag 18 januari 2014 is het 4e MOS driebanden kampioenschap van Smallingerland gespeeld in dorpshuis “t Bynt in Boornbergum. Het toernooi werd georganiseerd door biljartclub 't Trefpunt uit ons dorp. Tussen 9.00 uur en 9.30 melden de 32 deelnemers van 9 verenigingen uit onze gemeente zich in de fraaie zaal, waar 4 biljarts klaar stonden voor de wedstrijden.

Na wat organisatorische en veiligheids informatie door de clubvoorzitter Harm Vaartjes werd het toernooi officieel geopend door de voorzitter van Plaatselijk Belang Boornbergum / Kortehemmen, Wim van Loon. Hij heette deelnemers, wedstrijdleiding en publiek welkom en wenste iedereen een prettige en succesvolle dag toe. Nadat wedstrijdleider Fokke Keuning de belangrijkste wedstrijd en toernooi regels nog even de revue liet passeren konden de eerste poule wedstrijden keurig voor 10 uur starten.

 

 

De spelers waren ingedeeld in 8 poules van 4 spelers. Iedere deelnemer speelde dus 3 poule wedstrijden. De indeling was zodanig dat clubgenoten elkaar in de poule niet tegen kwamen. Deze poule wedstrijden zijn een echte afvalrace omdat alleen de poule winnaars zich plaatsen voor de kwartfinale. Voor 24 spelers is het toernooi na de poule wedstrijden derhalve afgelopen. Dit gold ook voor 3 spelers van 't Trefpunt. Jappie Meetsma, Jitze Bosgra en ook de winnaar van vorig jaar, Bouke van der Woude, overleefden de poule niet

Na 48, soms enerverende, wedstrijden waren rond half drie de 8 spelers voor de finale wedstrijden bekend. Van Cue Action waren dit: H. Veugelers, T.Hendriks en J. Alma. N-Joy leverde 2 kwartfinalisten met A.Kooistra en J.Nutters. Ook onze eigen club 't Trefpunt had 2 deelnemers in de kwartfinale met  Anne Minnesma en Markus de Raaf. E.Betten van de Draitpoedels completeerde de kwartfinale.  Voor Anne en Markus was het na de kwartfinale helaas ook afgelopen. Twee spelers van Cue Action en twee spelers van N-Joy plaatsten zich voor de halve finale. In deze halve finale won Veugelers van Hendriks en was Kooistra te sterk voor Nutters. Voor de meeste aanwezigen ging de prachtig spelende Albert Kooistra als favoriet de finale in.

 

 

De finale was om van te watertanden. Het publiek had zich in grote getale verzameld om tafel 1 waar de finale op werd gespeeld. De spanning was om te snijden, want de twee kemphanen gaven elkaar weinig toe. In het begin van de wedstrijd nam Albert Kooistra met een paar prachtige series de voorsprong, maar Hans Veugelers bleef goed volgen. Toen Albert Kooistra later een paar keer op een haar miste, nam Hans Veugelers zijn kans waar en behaalde na 18 beurten de eindstreep.  Hans Veugelers mag zich nu een jaar lang MOS Driebanden Kampioen van Smallingerland noemen. Wedstrijdleider Fokke Keuning overhandigde de winnaar een herinneringsbeker en de, door Biljartver. 't Trefpunt aan het toernooi geschonken, wisselbeker. Naast de naam van Hans Veugelers zullen ook de namen van de vorige drie winnaars nog in deze beker gegraveerd worden. De vorige winnaars waren: Abert Kooistra, Jitze Wijbenga en Bouke van der Woude.  Ook voor de nummer 2,  Albert Kooistra, was een herinneringsbeker beschikbaar. De beide nummers 3, T.Hendriks en J.Nutters, gingen met een mooie plaquette naar huis. Het clubkampioenschap werd in de wacht gesleept door biljartver. N-Joy.


 

Met de organisatie van dit toernooi door 't Trefpunt en de geweldige service door de mensen van 't Bynt heeft Boornbergum zich duidelijk op de biljartkaart van Smallingerland gezet. Voor de organisatie van het kampioenschap in 2015 heeft biljartver. De Wringe uit Opeinde zich kandidaat gesteld.

Ale de Vos
secretaris van 't Trefpunt
Meer fotos!

 

 

Serious Request Sponsorloop

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op dinsdag 25 maart 2014 00:30 Geschreven door TdB zaterdag 28 december 2013 14:11

Serious Request leeft: 115 hardlopers en wandelaars vertrokken zaterdagochtend 21 december voor de Serious Request sponsorLoop in Boornbergum en kortehemmen. Zij brachten totaal € 1950 bijeen voor Serious Request: Let's Clean this Shit Up, ter bestrijding van kindersterfte aan diarree. De sponsorloop was een idee van drie dorpsbewoners: Yvonne Boomsma, Henk van der Heide en Egbert Nikkels. Zij kregen spontane bijval van verschillende ondernemers uit het dorp. “Zo werd de ruimte van waaruit we liepen beschikbaar gesteld, net als de cake bij de koffie en een auto”, vertelt Egbert Nikkels. Er deed een mooi aantal kinderen mee. “Van de voetbalclub, maar ook ouders met hun kinderen.”

 

 

 

’s Ochtends gaf wethouder Marjan van der Aart van de gemeente Smallingerland het startschot bij dorpshuis It Bynt. Toen ging de sponsorloop van 2,5 kilometer voor de kinderen en 5 en 10 kilometer voor de volwassenen van start. Na afloop brachten Yvonne, Henk en Egbert samen met Hetty Vossen en Johan Hoogeveen onder begeleiding van de fietser Hanna van der Heide het geld in estafettevorm naar Leeuwarden. “Met zijn vijven achtendertig kilometer hardlopen.” Op het Zaailand in Leeuwarden doneerden ze het bedrag in de brievenbus van het Glazen Huis, waar dj’s Paul Rabbering, Giel Beelen en Coen Swijnenberg van radiozender 3FM zes dagen vasten en verzoeknummers draaien voor het goede doel.

Filmpje: Lopers in de regen (TKB Youtube)

En natuurlijk fotogalerij of diashow (foto's van Eize Hoekstra) 

tekst deels ontleend aan weekblad Aktief (TdB)

 

   

Spot-dropping een succes!

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op donderdag 13 februari 2014 13:49 Geschreven door SdB vrijdag 22 november 2013 20:01

Wij, als organisatie kunnen terug kijken op een geweldige avond! We hopen dat ook de deelnemers enorm plezier hebben gehad! Er waren deze 16 november in totaal 150 deelnemers verdeeld onder 20 teams. Onderweg liepen 22 spotters die de teams tegen konden komen.

 

 


Ook moesten de teams een roeispaan en 6 meter touw meenemen. als snel kwam de vraag waarom de roeispaan en het touw mee moest? dit heeft elk team aan het einde per item 5 minuten in mindering van tijd gebracht! Net zoals het rauwe ei dat heel terug moest komen. (welke in werkelijkheid gewoon gekookt was). Voor volgend jaar gaan we zeker weer een dropping of misschien wel iets anders bedenken.
Voor ons als organisatie is de medewerking van vrijwilligers onmisbaar dus via deze weg, BEDANKT aan alle vrijwilligers! En hopelijk mogen we volgend jaar weer op jullie rekenen.

 

 


Dan nu....de uitslag:


1.     De Borrelnootjes: 32 minuten
2.     Survival Eendjes: 52 minuten
3.     Team Awesome: 58 minuten


4.     The Nightwalkers: 59 minuten
5.     De Wettervretters: 1 uur 3 minuten
6.     Friends: 1 uur 9 minuten
7.     De Commando's: 1 uur 19 minuten
8.     Multi Power: 1 uur 20 minuten
9.     De Nachtdravers: 1 uur 25 minuten
10.    Charlie2: 1 uur 27 minuten
11.    BIG: 1 uur 33 minuten
12.    Team Fenni: 1 uur 37 minuten
13.    Directioners: 1 uur 40 minuten
14.    Awesome Girls: 1 uur 41 minuten
15.    De Easterbroertjes: 1 uur 47 minuten
16.    Dropping Kids: 1 uur 51 minuten
17.    De Woudlopers: 1 uur 56 minuten
18.    De Wijkjes: 2 uur 2 minuten
19.    The Invisibles: 2 uur 3 minuten
20.    Supermeiden: 2 uur 22 minuten

Gefeliciteerd allemaal met jullie behaalde plaats!

 

 

 

We hopen volgend jaar weer op jullie komst.....

Team Dropping Boornbergum!

Baukje de Boer
Appy Lageveen
Attie Visser
Gerrit Veenstra
Siemen de Boer
Fotoalbum voor veel meer foto's, als diashow!

 

   

Bombats foar Kenia 2014 komt eraan!

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op donderdag 13 februari 2014 13:49 Geschreven door TdB maandag 21 oktober 2013 23:01

Na het succes in 2011 van de Kenia week zal ook in 2014 wederom een actieweek worden gehouden voor Kenia.

Dit maal op 14 t/m 21 juni

2014

De vorige editie heeft meer dan €10.000,- opgeleverd!

Ook de samenwerking in en rondom onze dorpen was hierbij bijzonder groot!

 

Op 1 november a.s.

zal de 1e informatieavond plaats vinden.

Tijdens deze avond zullen wij u doormiddel van een foto/video presentatie en het beantwoorden op uw vragen een inleiding geven over het doel van ons project aldaar,

 

“de straatkinderen van Nairobi’’

 

De informatie avond start om 20.00 uur en eindigt om 21.00 uur.

 

Namens Boornbergum voor Kenia,

 

Siemen de Boer

 

Website:         www.boornbergumvoorkenia.nl

Facebook:       www.facebook.com/BoornbergumvoorKenia

Twitter:           www.twitter.com/bbvoorkenia

   

Omarm en heb lief, elk kind heeft daar recht op.

Opgelet: wordt in een nieuw venster geopend. PDFAfdrukkenE-mail

Laatst geupdate op vrijdag 22 november 2013 20:00 Geschreven door TKB zondag 06 oktober 2013 20:10

En daar sta ik dan. Na een reis van 8 uur sta ik op het vliegveld van New Delhi. Het voelt alsof ik weer thuis ben. Thuis is daar waar je wiegje stond en dat is ook zo. In dit grote land India, India mijn geboorteland, hier stond mijn wieg. En nu 30 jaar later ben ik weer terug. Het is een gevoel wat ik niet kan omschrijven. Het voelt heel vreemd. Hoe lang heb ik naar dit moment toegeleefd en nu ik hier ben, ben ik bang. Bang voor wat er de komende dagen allemaal aan mij voorbij zal komen. Wat heb ik voor verwachtingen en verlangens in dit land? Waar heb ik aan gedacht in mijn voorbereidingen hier naar toe, wat wil ik graag zien en welke mensen zou ik graag willen ontmoeten.

Er zit een lijstje in mijn hoofd. Er staat niet zoveel op dat eigenlijk zou ik het zo kunnen onthouden... Op de eerste plaats: De stad waar ik ben gevonden. Ja, ik ben gevonden in de stad Nagpur. Mijn moeder in India heeft mij op straat achtergelaten. Ik ben een vondeling. De mensen die mij hebben gevonden, hebben mij naar Bal Ashraya, een tehuis voor weeskinderen gebracht. Als we dat willen bekijken moeten we van New Delhi naar Nagpur ongeveer 1000 km, verder reizen. Dat zullen we, omdat dit een grote afstand is, met het vliegtuig doen, om daarna weer terug te keren naar New Delhi. In deze plaats staat het tweede tehuis waar ik 5 maanden ben geweest omdat ik toen voor adoptie in aanmerking kwam. Ook dat staat op mijn lijstje. Dan is er nog een derde wens en dat is om mijn verzorgsters, Sunelle De en Misses Wilkensen, van die tehuizen te ontmoeten. Beiden hebben nu een leeftijd waarop ze niet meer werken. En verder? Ja, een henna-tatoe en dan zien we wel wat er verder op mijn pad komt.

 

De reis naar India, samen met Rutger, Marcus en mijn moeder werd georganiseerd door Anneke Prenger van Namasté Reizen, voorheen Wereldkinderen. Zij doet dit al vele jaren deze zogenoemde ‘Rootsreizen’ voor geadopteerde kinderen uit India. Want na 11 maanden in India mocht ik naar mijn adoptiestiefouders in Nederland. Friesland wel te verstaan en ik woonde tot mijn 7e jaar in Bakkeveen om dan met mijn moeder te verhuizen naar Boornbergum. Een donker meisje in het Friese land die wel Fries praatte maar er voor de andere kinderen in het dorp wel heel vreemd uitzag. In Boornbergum was ik het enige donkere kindje en veel kinderen hadden daar wel moeite mee. Ze plaagden mij graag. Dat vond ik niet leuk. Nu denk ik dat ze zelf niet hebben geweten waarom en vertaalden ze dat in hun schelden dat mijn kleren – schoenen en haren stom waren. Mijn moeder zei dan altijd tegen mij: ’Ze zijn jaloers op jou omdat je zo’n mooie kleur hebt.’ Soms had ik helemaal geen zin om naar school te gaan. Ik was dan ziek en zo vreselijk bang voor de andere kinderen op school. Maar mijn moeder was de baas en ik moest naar school. Mem, mijn moeder die veel voor mij betekent en door wie, denk ik, ik ook nooit gedacht heb aan een andere moeder die in India leeft. Nooit ben ik er mee bezig geweest om te weten wat voor ouders ik in India had, en nu, vandaag de dag, nog niet. Mijn moeder Aukje is voor mij alles en zij heeft mij gemaakt zo als ik ben en wie ik ben. Eigenlijk zijn zij en ik hetzelfde. Ik vind dat ik veel dezelfde karaktertrekken heb als zij. Wel heb ik er als kind over nagedacht of ik misschien broertjes of zusjes zou hebben. In India is het voor geadopteerde kinderen heel moeilijk om de biologische familie terug te vinden. Nadat de biologische moeder afstand heeft gedaan van haar kindje wordt haar anonimiteit beloofd. Dit houdt in dat deze belofte stand houdt en dat het haast onmogelijk is om de biologische moeder terug te vinden. Van mijn biologische familie weet ik dus niets en kon toen Naïma, onze dochter werd geboren in het ziekenhuis ook niet de vragen beantwoorden over wat voor erfelijke ziekten bij mij in de familie voor komen. Dat was toen wel een beetje pijnlijk.

 

Van mijn eerste levensjaar in India is er geen dossier. Met archiveren is men in 1982 begonnen en ik ben in 1980 geboren. Toen ik in het tehuis in Nagpur was heb ik daar nog eens naar gevraagd. Het tehuis waar ik de geur herkende. Deze was mij na 30 jaar zo vertrouwd. Ook het wiegje wat daar stond was een zelfde waar ik een foto van heb als ik daar in lig te slapen. Het was niet meer een tehuis voor weeskinderen. Het gebouw wordt nu gebruikt als school voor 380 kinderen en voor kinderopvang voor kinderen van 3 tot 6 wanneer de ouders werken. Sommige van de schoolgaande kinderen wonen daar ook en anderen gaan na schooltijd naar huis. De zware koffer met de baby- en kinderkleertjes die we van vrienden en familie hadden gekregen hebben we daar achter gelaten. Het tehuis in Nagpur en ook het tehuis in New Delhi is een project van de Stichting SSG (Shishu Sangopan Grisha). Deze wordt geleid door Jim De (Himadri De), de zoon van een van mijn verzorgsters. Net als het project in Jabapur waar 15 mensen wonen. Sinds 1979 houdt deze organisatie zich bezig om voor weeskinderen duurzame oplossingen te vinden door middel van adoptie. Sinds die tijd zijn er in Nederland meer dan 3000 kinderen geadopteerd. Velen van hen zijn later gaan kijken in India, net zoals ik nu met nog 8 andere ‘kinderen’, waar onze reis door het leven is begonnen. In latere tijden kwamen en verschillende andere programma’s bij zoals scholen en het beroepsonderwijs voor vrouwen en meisjes. Zij volgen cursussen zoals: handwerken, schilderen – hennazetten – persoonlijke verzorging of kapster en schoonheidsspecialiste. Zo hebben zij een kans op een goede baan of kunnen een eigen bedrijf starten. Door een tekort aan fondsen was het niet meer mogelijk het weeshuis voort te zetten en is met zich bezig gaan houden in het CYM-netwerk ( Child You and Me / kind in gevaar) in de stad New Delhi, waar opleiding en ontwikkeling wordt bijgebracht aan managers en medewerkers van verschillende organisaties die betrokken zijn met de zorg van kinderen in moeilijke omstandigheden. Daar doet uit blijken dat de levensomstandigheden van kinderen die op straat leven en in sloppenwijken wonen, verbeteren. Tijdens de rondreis die wij maakten met een bus door de hoofdstad zagen wij kinderen bedelen bij de stoplichten wanneer taxi’s stilstaan met voornamelijk toeristen. Mensen slapen onder een dekzeil op straat en het afval wordt op straat gegooid en niet opgeruimd. Los lopende honden die er beter uitzien dan de kinderen en het ongedierte wat op afval af komt. Ratten krioelen door dit alles heen net als de varkens die zich tegoed doen aan dit afval. Maar ook de in het wild levende kleurrijke vogels. Papegaaien met prachtige kleuren.

 

 

In de hoofdstad New Delhi leven ongeveer 18 miljoen mensen. Dat zijn meer inwoners dan Nederland telt. Dit is een schatting want mensen die in de sloppenwijken leven of op straat en geen vaste verblijfplaats hebben, zijn hier niet in meegeteld. In het land India leven meer dan één miljard mensen. Zoals blijkt uit onderzoek wat er is gedaan zijn er in New Delhi een paar miljoen huishoudens waar geen zekerheid van overleven is en daarvan zijn de kinderen de laatste die steun van de overheid krijgen. Deze kinderen wordt nog altijd het basisrecht van onderwijs, gezondheidszorg en levensonderhoud onthouden wat hun lichamelijke en geestelijke ontwikkeling stagneert. Kinderen van nog geen 12 jaar worden bloot gesteld aan drugsgebruik, seksuele en lichamelijke mishandeling. Ouders weten niet beter en het ontbreekt hen aan geld. De overheid van India kent wel een wet die er voor moet zorgen dat er gratis onderwijs en diensten zijn maar veel mensen weten niet hoe of ze daar gebruik van kunnen maken. Meestal omdat ze zelf geen opleiding hebben genoten zien ze het nut daar niet van in. Ze vinden dat bedelen op straat ook geld verdienen is en dat dat beter voor de familie is dan naar school gaan. Eigenlijk moesten ze zich realiseren dat het volgen van onderwijs de directe inkomsten verlaagd maar wel zorgt voor een goede baan en een betere toekomst. Zo komen er in het tehuis in New Delhi ook kinderen van 12 tot 16 jaar die niet goed kunnen lezen en schrijven. Ze hebben behoefte aan echte steun. Ook is het van groot belang de ouders bewust te maken van deze noodzaak. De kinderen krijgen les over gezond eten, gezondheidsrisico’s en algemene en persoonlijke hygiëne. Ook krijgen ze medische zorg en medicatie wanneer dat nodig is. Ze leren er de Engelse taal en bezoeken universiteiten en bedrijven en zelfs het leger om op deze manier kennis te maken met verschillende beroepen.

 

In het tehuis in New Delhi zou ik mijn verzorgster ontmoeten. In ieder geval één, Misses Wilkensen. Dat Sunelle De aanwezig zou zijn vertelde Anneke Prenger zou wel moeilijk zijn omdat zij een reis van 34 uur moest ondernemen om daar te komen. Ik was nerveus, noem het maar stress. Ik heb een foto waar ik, als baby, samen met haar op sta. Deze foto hangt bij ons in de woonkamer. Groot was mijn blijdschap toen de deur open ging en zij met uitgestrekte armen naar mij toekwam en zei: “My child is back home”.  Dat ze die hele lange treinreis voor mij had ondernomen en om haar te voelen dat heeft mij heel veel gedaan. 30 jaren was ze ouder geworden maar uiterlijk helemaal niets veranderd. Er was een groot welkom voor ons. Een soort van ‘zegening’, een welkom thuis. We werden met rozenblaadjes besprenkeld en kregen een krans om met oranje bloemen. Dat was een krans van echte bloemen en heel erg zwaar. Ook een grote rode stip op het hoofd hoorde daarbij. Later op de dag zijn we met elkaar gaan eten. Naar een Chinees restaurant. Het meeste eten in India vond ik te pittig hoewel er wel rekening werd gehouden met de westerse eetgewoontes. De vruchten en de vruchtensappen waren heerlijk en ook waren er gebakken aardappelen met sla te krijgen. En ...... Op de vensterbank achter ons daar liep een muis. Dat was daar heel gewoon.

 

Shishu Sangopan Griha (SSG) is dus een organisatie die werkt met kinderen met een achterstand in New Delhi en heeft ook een vestiging voor gezondheidszorg in Jabapur waar mensen wonen met een handicap.  Deze kinderen hadden daardoor nooit de kans om voor adoptie in aanmerking te komen. 10 van hen zijn zwaar lichamelijk gehandicapt. De jongste is 6 jaar en de oudste 30. Ze zijn na hun geboorte in de steek gelaten. Sommigen van hen zijn helemaal verlamd. Dan zijn er nog 5 meisjes. Ook verlaten toen ze nog baby waren en naar alle gedachten omdat ze een meisje waren achtergelaten in gezondheidscentrum Karuna. In dit tehuis is een pleegmoeder voor de meisjes. Een echte moeder voor deze meisjes, die zelf ook een dochter heeft en door haar man in de steek is gelaten. Overdag gaan ze naar school. Er is voldoende personeel om voor de bewoners van Karuna te zorgen.

 

Bij dit tehuis is een kleine boerderij waar ze onder anderen hun eigen groenten verbouwen. Rutger en ik mochten een geldelijke gift doen uit naam van de Oudejaarsploeg van Boornbergum voor de aanschaf van geiten. Zo hebben ze niet alleen melk voor de mensen van Karuna maar kunnen ook jaarlijks geiten verkopen voor het vlees. Ik heb in korte tijd zoveel beleefd en zo heftig, dat ik van plan ben om in februari 2014 nog eens af te reizen naar India. Deze keer alleen en met de ervaringen van deze reis. Voelen dat het niet een droom is geweest, want zo voelt het soms. Maar hoe mooi was het om samen met Rutger langs al de marktkramen te lopen, grote supermarkten waar geen nee te koop was te bezoeken. Souvenirs te kopen. Samen in een riksja waarbij we medelijden hadden met de fietser. Een klein tenger mannetje die met onze fooi heel erg blij was. Al die lieve mensen te leren kennen van het hotel en die heel erg vriendelijk en attent naar ons waren. Wat was het heerlijk om met mijn moeder en Marcus daar in dat verre India te zijn. Maar ik zie er naar uit om nu alleen te gaan.

 

Hadden we deze keer kinderkleertjes meegenomen dan wil ik nu graag voor de scholen daar schrijfgerei zoals kleurpotloden en viltstiften meenemen. Ik kan er een koffer van vol mee hebben want de warme kleren trek ik aan en de zomerkleren die bijna niets wegen doe ik in de koffer. Dus ruimte genoeg. Dus wanneer jullie mij daarin willen helpen/steunen, en dat zou geweldig zijn, heel graag!

Prathiba Klaibeda – Duursma.

 

(gepubliceerd in de Boarnhimster Bining september 2013 in de Friese taal.

Tekst en Nederlandse vertaling TKB)

   

Pagina 4 van 11

Copyright © 2018 Boornbergum - Kortehemmen. Alle rechten voorbehouden.
Joomla! is vrije software vrijgegeven onder de GNU/GPL Licentie.